dosya : burun kanaması

     kendimi bildim bileli uğraştım başka bir şey. benim burnum hep kanar. bazı insanları kan tutar. beni de tutabilirdi ama burnumdan akan kanı gördükçe bunun çok normal bir şey olduğu işlendi gözümde. bazen burnuma koyduğum o tampondan sızan kanları gören insanlar şoke olduğunda çok garipserdim. benim için fazlaca normal bir olaydı. 

    mesela nezle veya grip olduğumda her hapışırıkta veya burun temizleme operasyonunda burnum kanar. çok sıcak olduğunda, çok sıcak bir çorba içtiğimde yine kanar. bunun sebebi için doktora gittiğimi hatırlıyorum. bir sorun bulamamışlardı. hatta bonus olarak; "iyi işte beyin kanama  riski az" denmişti. lakin bunu doktor mu demişti yoksa bir şehir efsanesi miydi hala bilmiyorum. ilkokulda burnumun kanadığı o günler, üstümün başımın batması falan mesela hiç unutmam. 

    bir keresinde yeni bir tişört almıştım. sarı böyle gıcır gıcır. o gün sokakta oynarken burnum kanamıştı, peçete de yok bir şey de yok. tişört bildiğin kanlar içinde kalmıştı. çok üzülmüştüm ya. sonra da o kan çıkmadı hiç. tişörtü de evde giyebildim böyle kurumuş koyu kırmızı lekeleriyle beraber. bazen de ciddi anlarda başıma gelirdi, bir kız ile buluşurken veya bir iş için bir yere giderken. hatta otobüs yolculuğunda.. o yüzden ne zaman yola çıksam yanımda bir ıslak mendil bulundurmaya çalışırım. sadece kuru peçete de iş görüyor ama o kurumuş kan lekelerini ıslak mendilsiz silemezsin. kanama durunca herhangi bir yerimde o kuruyuk leke de pek iyi bir görüntü olmuyor. zaten bu yazı da komple iç açıcı bir yazı olmuyor ama mesele kafamdakiler demiştik en başta. 

    böyle burnum çok kanadığı zaman, bir köşeye oturur; "çok kan kaybettim ne yapacağım ben?" moduna girdiğim olurdu. halbuki normalitem yani artık. kabullen be adam. niye rolleniyorsun durduk yere? işte bu cayır cayır kanamalar beni çok metanetli birisi yapmış olabilir. mesela batının en hızlı peçeteyi tampon yapan adamıyımdır. bir anda ellerimle kıvrılıp tampona evrilir o peçete. burnumdan herhangi bir damla yere düşmeden, tak diye takarım. 

    bazen de toplum içinde kanadığında, insanların verdiği öneriler bağırttırıyor beni. "kafanı şöyle tut, kolonya bilmem ne." zaten senelerdir kanıyor işin şeyi olmuşum, bugün mü ufkumu açacaksınız çocuklar? yani artık gece uyurken bile kanayacağını hissedip daha kanamadan uyanıyorum. aslında ben uyandığımda kanama çoktan içeriden başlamış oluyor belki de ondandır ama sonuçta yastığıma tek bir damla damlattırmadım hiç. o şekilde uyansaydım çok travmatik bir şey olurdu. kanayacağını anlayınca, kalkıp fıtı fıtı lavaboya uçuyoruz ve müdahele ediyoruz kendimize. bu benim hayatımın bir parçası olsa gerek, aylar yıllar yollar geçecek ve benim burnum bir yerlerde hep kanayacak. bununla da hiçbir derdim yok aslında. sadece şu an kanayınca aklıma geldi ve bir şeyler yazmak istedim.